Angsten overwonnen en het (proberen) camoufleren van mijn autisme/NLD.

Categorieën 2019,Angst,Angststoornis,ASS,Autisme,Geloof,Gesprek,Leven,Mediaredactie,NLD,Over mij,Persoonlijk,Privé,Update,Vrijdag,Weekend,Zaterdag,Zondag0 opmerking

Woensdagavond heb ik heel wat angsten van mezelf overwonnen door het gewoon te doen en er niet al te veel bij na te denken. Ik had namelijk een avond van mijn kerk waarbij een man die in Afrika (Rwanda) werkt bij een organisatie (Mwana Ukundwa) met weeskinderen die besmet zijn met HIV/aids aanwezig was. Hij gaf uitleg over zijn werk en waarom het zo belangrijk was om dit werk te doen. Voorafgaand hadden we een diner met die man en ik kende dus bijna niemand (naast twee dominees, een meisje en haar moeder). Ik ben gewoon met een vrouw in gesprek gegaan die als consulent werkte bij Kerk in actie en ik vertelde dat ik mediaredactie studeer en dus gaf ze mij twee tijdschriften mee van de PKN.

Schijnbaar kun je dat tijdschrift gewoon gratis bestellen op de site van PKN, wat ik niet wist dus ja schandalig haha. Maar ik heb dus gewoon gezellig gekletst en niets laten merken van mijn autisme/NLD. Ik twijfelde nog wel even of ik het zou vertellen, maar niet iedereen hoeft het te weten en camoufleren mag ook wel eens. Doen alsof ik ‘normaal’ ben. Alhoewel ik me altijd anders voel en zal voelen, heeft het ook wel wat weg om te doen alsof ik niks ‘mankeer.’

Vrouwen met autisme zijn hier erg goed in en lijden hier dus ook onder. Zo krijgen sommige vrouwen zelfs een burn-out, omdat ze overvraagd worden door zich maar aan iedereen aan te passen en daar worden ze gewoon kapot moe van.

Verder heb ik nog een angst van mezelf overwonnen: een simpel waxinelichtje aansteken. Ik heb eerder al een post geschreven over dat ik doodsbang ben voor vuur en alles wat daar maar mee te maken heeft (
https://www.livewithlabels.nl/2019/mijn-extreme-angst-voor-vuur/ ). Tot ik op dat moment werd geconfronteerd met mijn angst en wel een waxinelichtje moest aansteken. Van tevoren vond ik het echt doodeng, maar op het moment zelf viel het eigenlijk reuze mee. Ik was erg trots op mezelf dat ik het gewoon heb geflikt:).

Een jaar geleden zou ik echt nog niet alleen naar zo’n avond als deze toe zijn gegaan, maar gewoon thuis zijn gebleven dus ik ben echt blij dat ik ben gegaan. Het was erg interessant en ik ga zeker ooit nog een keer naar Rwanda toe!

Gisteravond ben ik ook alleen naar de AH toe geweest en dat durfde ik eerder ook echt niet. Zoals jullie weten heb ik te maken gehad met een gegeneraliseerde angststoornis, waardoor ik helemaal niet meer naar buiten durfde en eigenlijk alleen maar binnen zat opgesloten als een kluizenaar. Ik was vreselijk bang om oude klasgenoten uit de eerste tegen te komen, terwijl die angst helemaal nergens op sloeg. Maar gisteravond ben ik gewoon gegaan en natuurlijk kwam ik niemand tegen. En als ik iemand tegenkom, wat dan nog?

Deze week heb ik dus aardig wat angsten overwonnen waar ik echt trots op ben! Voor jullie is dit waarschijnlijk kinderspel, maar voor mij was dit absoluut niet het geval en nu steeds iets meer. Gewoon die confrontaties blijven aangaan en de problemen ‘head on’ aanpakken, zoals iemand zegt die ik ken en erg graag mag.

Ik wens jullie allemaal een heel fijn weekend:)

SEE YOU SOON!

LOVE,

EEF

Hoi! Ik ben Eva, 17 jaar oud en sinds augustus 2018 een trotse eerstejaars mediaredactie student. Er is nog iets 'bijzonders' aan mij: ik heb namelijk autisme en NLD, dit zijn twee onzichtbare 'labels' die je dus niet direct aan mij kunt zien. Op mijn blog livewithlabels.nl wil ik laten zien hoe het is om te leven met autisme en NLD, mensen en lotgenoten inspireren met mijn verhaal en zorgen voor meer bekendheid, openheid en begrip in de samenleving dat er op zich wel is, maar nog meer kan worden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *