Column:´Alsof je uit de kast moet komen´

Categorieën 2019,ASS,Autisme,Column,Leven,NLD,Over mij,Persoonlijk,Privé,Update,Vrijdag0 opmerking
Afbeeldingsresultaat voor uit de kast

Dit is zomaar een column die ik spontaan heb geschreven omdat ik daar zin in had. Enjoy!

Als ik zou moeten zeggen wat ik echt een van de lastigste dingen vind aan mijn ASS, is het wel dat het niet op het eerste oog zichtbaar is voor de buitenwereld. Ik bedoel: wat zie je nou aan mij? Als het goed is zie je alleen een slank meisje met donkerblond haar, groene ogen en vaak make-up op. Als je nog iets beter kijkt achter dat masker, zie je een onzeker en verlegen meisje. Maar ja, verlegen en onzeker kun je ook zijn zonder ‘iets’ en in de puberteit zijn überhaupt een heleboel jongeren onzeker over zichzelf. Dus als het goed is, denk je dan niet gelijk dat er iets aan mij ‘mankeert’. Er staat immers ook niet op mijn hoofd geschreven ‘ik heb ASS’. Niet dat ik dat zou willen hoor. Dan heb je ook gelijk een stempel op je kop, en ik denk ook dat de meeste mensen de afkorting ‘ASS’ interpreteren als het Engelse woord ‘ass’. Maar toch zou ik vaak liever een gebroken been of iets dergelijks willen, puur omdat nog altijd veel mensen denken dat ik me te veel aanstel.

Als je iets hebt wat zichtbaar is, is het voor de buitenwereld nog veel makkelijker te begrijpen dan als je iets hebt wat in je hoofd afspeelt. Daarnaast is het ook vaak zo dat je overschat wordt als je iets geestelijks hebt, en juist onderschat wordt als je iets lichamelijks hebt. Ikzelf heb er vooral last van dat ik overschat word, maar ook word ik af en toe nog onderschat. Dit gebeurt niet alleen door onbekende mensen, maar ook door bijvoorbeeld mijn familie en vrienden. In mijn beleving gaan ze dan wat kinderachtiger tegen me doen en willen ze me alles uitleggen. Ik weet dan ook wel dat het lief bedoeld is, maar je hoeft mij heus niet te vertellen wat er allemaal voor producten in de supermarkt liggen, of erger nog: aan mij vragen wat ik voor broodje wil of me helpen met betalen. Dat weet ik zelf echt wel en kan ik prima beslissen. Ik raak er dan ook regelmatig geïrriteerd van als mensen dit doen. Zelfstandig zijn is iets wat ik prima kan, alleen op sommige gebieden heb ik er nu nog hulp bij nodig. Ik hoop dat ik over een paar jaar gewoon op mezelf kan wonen en niet begeleid. Iets van ambulante begeleiding vind ik prima, maar ik zou niet met 24 uurs begeleiding willen wonen. En ook zeker niet met anderen op mijn kamer. Gewoon mijn eigen stekje, lekker rustig.

Meestal ben ik wel open over mijn ASS, maar het voelt voor mij wel alsof ik uit de kast moet komen. Ik vind het helaas geen makkelijk onderwerp om over te hebben, aangezien er nog steeds nogal een groot taboe heerst om open te zijn over psychische problemen. Dit vind ik jammer, omdat ik heus niet de enige ben die hier mee te kampen heeft. Kijk maar naar mijn vriendinnen. Zij hebben bijna allemaal te maken met een psychisch probleem. Ook is het zo dat iedereen wel ongeveer denkt te ‘weten’ wat ASS is, maar zodra je er mee te maken krijgt weet diegene er eigenlijk niks van. Ten slotte zijn er nog ontzettend veel vooroordelen en stereotypen over ASS en dat helpt ook niet mee. Ik twijfel vaak of het van belang en in mijn voordeel is om het te vertellen, maar heb wel snel door of ik iemand vertrouw of niet. Een paar keer heb ik het ook verteld en hadden ze het niet eens gemerkt aan me. Vaak kopieer ik ook gedrag van neurotypische mensen en pas ik mij daarop aan, waardoor mijn ASS niet zo zichtbaar is. Dit werkt wel goed, maar vreet veel energie.

Logisch ook: het is niet mijn natuurlijke gedrag, maar ik moet het helaas wel doen om te overleven in de harde maatschappij van nu.

Hoi! Ik ben Eva, 17 jaar oud en sinds augustus 2018 een trotse eerstejaars mediaredactie student. Er is nog iets 'bijzonders' aan mij: ik heb namelijk autisme en NLD, dit zijn twee onzichtbare 'labels' die je dus niet direct aan mij kunt zien. Op mijn blog livewithlabels.nl wil ik laten zien hoe het is om te leven met autisme en NLD, mensen en lotgenoten inspireren met mijn verhaal en zorgen voor meer bekendheid, openheid en begrip in de samenleving dat er op zich wel is, maar nog meer kan worden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *