Het waarnemen van (zintuiglijke) prikkels, hoe voelt dat en hoe ga ik er mee om?

Categorieën 2019,Autisme,Eten,Gesprek,Interview,Leven,Over mij,Persoonlijk,Prikkels,Privé,Programma,Sensorische informatieverwerking,Update,Vrijwilligerswerk0 opmerking
Gerelateerde afbeelding

Daar ben ik met een hele lieve klasgenoot/vriendin van mij geweest en het was echt supergezellig:) Voor mij even wat afleiding en nergens aan hoeven denken. Na de film zijn we nog naar de Mac geweest en daar kreeg ik gelijk inspiratie voor een nieuwe post; namelijk over het waarnemen van (zintuiglijke) prikkels, hoe dat voelt en hoe ik er mee omga.

Afbeeldingsresultaat voor vals de film

Veel leesplezier!

Het waarnemen van (zintuiglijke) prikkels met autisme

Als autistisch persoon zijnde ben ik sowieso veel prikkel gevoeliger dan niet-autistische personen en dat houdt in dat ik extreem gevoelig ben voor geluiden, bepaalde geuren, smaken, aanrakingen en ga zo maar door. Dat is in veel opzichten een nadeel, maar het is in bepaalde opzichten ook wel een voordeel.

Bijvoorbeeld dat ik écht alles hoor; dit kan als een nadeel gezien worden, maar soms is het ook best wel handig. Als ik bij wijze van spreken in de woonkamer op de bank zit, kan ik mijn ouders nog horen praten in de keuken, ook als ze heel zacht praten haha.

Gevoelig zijn voor geuren heeft ook zo zijn voordelen: zo kan ik heel goed ruiken en dus ook vanaf een grote afstand. Én weet ik vaak al van tevoren of ik iets ga opeten of absoluut niet als het al een erg sterke geur heeft.

Qua smaken zie ik niet echt veel voordelen, behalve dat ik misschien iets sterker de textuur van het eten kan proeven.

Verder is misschien een voordeel van gevoelig zijn voor aanrakingen dat ik heel snel door heb dat er iemand achter mij staat of dat er iets over mijn hoofd komt, zoals een bal met voetbal.

Hoe voelt dat en hoe ga ik er mee om?

Een voorbeeld is gisteravond in de Mac. Daar gebeurt natuurlijk van alles om me heen. Praten met in dit geval mijn klasgenoot/vriendin kost best wel wat moeite, omdat ik mij 1. moet focussen 2. haar moet aankijken 3. naar haar moet luisteren en 4. moet knikken/ja zeggen en passende antwoorden moet verzinnen in mijn hoofd en 5. moet reageren. En dat alles in een omgeving met veel geluiden en bewegingen van mensen. Nu snap je misschien hoe chaotisch het er in mijn hoofd vaak aan toegaat.

In dit geval had ik beter met de rug naar de omgeving toe moeten gaan zitten waar mijn klasgenoot/vriendin al zat, dus ja dat was een beetje dom van mij maar goed.

Nog een voorbeeldje is het reizen met het openbaar vervoer en dan in het bijzonder met de trein. Meestal ga ik -als dat kan- in een tweezits zitten, omdat ik dan 1. niet awkward tegenover iemand hoef te zitten en me niet hoef af te vragen waarom die persoon naar mij kijkt/wat hij/zij wel niet denkt van mij en 2. me niet hoef te ergeren aan per ongelijke aanstotingen of iets dergelijks. Meestal werkt dat goed, maar als alle tweezits bezet zijn moet ik er wel aan geloven:(.

Overigens ben ik wel blij dat ik nu met het openbaar vervoer durf te reizen, omdat dit twee jaar geleden nog onmogelijk voor mij was en ik dat echt absoluut niet durfde. Moet je nagaan hoe erg ik ben gegroeid. Kleine stapjes werken voor mij zeker het beste.

UPDATES:

  1. Goed nieuws! Gisteren ben ik eindelijk door de mevrouw van vrijwilligerswerk teruggebeld en er is daar genoeg te doen. Woensdagmiddag heb ik een afspraak met haar:) Ik houd jullie op de hoogte!
  2. Luister en kijk zeker even deze twee interviews, absoluut de moeite waard! 1. https://soundcloud.com/omroepzeeland/zeeuwse-kamer-over-omgaan-met-autisme-2912019?in=omroepzeeland/sets/zeeuwse-kamer-2019

2. https://www.koffietijd.nl/Zondagskind-Judith-Visser

Gerelateerde afbeelding

Interview 1 gaat over omgaan met autisme en in het fragment hoor je de oprichtster van de bekende methode Geef me de 5: Colette de Bruin en nog een ervaringsdeskundige uit Zeeland. Heel interessant en herkenbaar!

Interview 2 gaat over het boek van de maand dat is gekozen door het programma Koffietijd en in het fragment zie en hoor je één van mijn favoriete schrijfsters Judith Visser die pas op haar 36e is gediagnosticeerd met Asperger. Zij heeft het boek Zondagskind geschreven wat gaat over opgroeien met autisme toen er nog vrijwel niks over bekend was.

Afbeeldingsresultaat voor zondagskind judith visser

Zelf heb ik het boek ook gelezen (duh) en het is echt een aanrader om te gaan lezen! Ik verzeker je: als je dit boek hebt gelezen begrijp je de leefwereld van iemand met autisme nog veel beter.

3. Neem ook even een kijkje op deze blogs van mijn lotgenoten: https://www.toeps.nl/blog/category/autisme 


Love,

Eef

Hoi! Ik ben Eva, 17 jaar oud en sinds augustus 2018 een trotse eerstejaars mediaredactie student. Er is nog iets 'bijzonders' aan mij: ik heb namelijk autisme en NLD, dit zijn twee onzichtbare 'labels' die je dus niet direct aan mij kunt zien. Op mijn blog livewithlabels.nl wil ik laten zien hoe het is om te leven met autisme en NLD, mensen en lotgenoten inspireren met mijn verhaal en zorgen voor meer bekendheid, openheid en begrip in de samenleving dat er op zich wel is, maar nog meer kan worden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *