Hoe makkelijk het is om je emoties te verbergen.

Categorieën 2019,Autisme,Emoties,Leven,NLD,Over mij,Persoonlijk,Privé,School,Vakantie,Vrienden en vriendinnen,Vrijdag,Woensdag0 opmerking
Gerelateerde afbeelding

Afgelopen woensdag was ik bij een goede vriendin van mij en door haar kreeg ik eigenlijk gelijk weer inspiratie voor een nieuwe post, omdat ik door haar emotioneel werd en dus mijn emotie liet zien.

Ze was namelijk foto’s van mij aan het maken en zei constant tegen mij: ‘niet verlegen zijn, je hoeft niet onzeker te zijn want je bent mooi zoals je bent’. Daar moest ik dus van huilen, omdat ik daar de hele tijd tegenaan loop in mijn leven en dat is simpelweg gewoon kut. Ik wilde het liefste helemaal niet gaan huilen, omdat ik me dan vreselijk zwak voel en ik me er ook deels voor schaam.

Natuurlijk hoeft dat helemaal niet; het is juist heel goed om je emoties te tonen en erover te praten, maar dat is nou juist het lastige: ik wil dat helemaal niet en ik loop er ook voor weg.

Mijn vriendin zei dat ik vanzelf wel meer zelfvertrouwen krijg en dat het allemaal wel goed komt; ook op school enzovoort. Dat mag ik inderdaad hopen:).

Het laten zien en verwoorden van emoties is sowieso een dingetje wat bij autisme hoort, namelijk het moeilijk vinden om gedachten, gevoelens en standpunten te begrijpen. Dit komt door een slecht ontwikkelde TOM (Theory of Mind).

‘Hoe gaat het met je?’

Personen met autisme ervaren wel degelijk emoties. Het is alleen verschrikkelijk moeilijk om emoties goed onder woorden te brengen en ook over te brengen op anderen.

Een voorbeeldje is deze vraag die mensen altijd stellen: ‘hoe gaat het met je?’. Dit is echt zo’n vraag die je op allerlei manieren kan beantwoorden. Een korte reactie is meestal al goed genoeg, maar als je niet precies weet welke woorden je moet gebruiken om uiting te geven aan hoe je je voelt, kan dat ervoor zorgen dat je steeds blijft zeggen dat het goed gaat. Terwijl dat misschien totaal niet zo is!

Als je niets zegt over hoe het écht met je gaat blijf je met deze gevoelens rondlopen en gaan anderen denken dat er helemaal niets aan de hand is, of juist dat je diegene niet vertrouwt of misschien iets te verbergen hebt.

Gerelateerde afbeelding

Het is dus echt de kunst om mijn emoties te laten zien en om niet er voor weg te lopen, maar er juist over te praten met mensen en op die manier mijn emoties te leren verwoorden. Ik heb er alle vertrouwen in dat dat gaat lukken, maar natuurlijk gaat daar ook een heleboel tijd inzitten.

Ben jij of ken jij mensen met autisme die het ook heel lastig vinden om hun emoties te reguleren? Zo ja, hoe ga jij/zij daar mee om? Ik ben benieuwd, let me know in the comments below:).

SEE YOU SOON!

LOVE,

EEF

Hoi! Ik ben Eva, 17 jaar oud en sinds augustus 2018 een trotse eerstejaars mediaredactie student. Er is nog iets 'bijzonders' aan mij: ik heb namelijk autisme en NLD, dit zijn twee onzichtbare 'labels' die je dus niet direct aan mij kunt zien. Op mijn blog livewithlabels.nl wil ik laten zien hoe het is om te leven met autisme en NLD, mensen en lotgenoten inspireren met mijn verhaal en zorgen voor meer bekendheid, openheid en begrip in de samenleving dat er op zich wel is, maar nog meer kan worden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *