Gerelateerde afbeelding

Sowieso zat ik al helemaal niet lekker in mijn vel, mede doordat ik in de eerste van de middelbare school een vreselijk jaar heb gehad. Ik voelde me heel erg alleen, onbegrepen en buitengesloten. Ik zat toen nog op een reguliere school en dat ging helemaal mis; mijn klas en ook een aantal docenten begrepen mij gewoon niet.

De klas is toentertijd wel ingelicht door mijn mentor en dat is ook besloten in overleg met mij en mijn wiskundedocent. Maar ik was toen nog heel jong en voelde me ook heel erg onder druk gezet, waardoor ik zei dat ik het wel prima vond. Het ergste was ook nog dat dit op de dag van mijn verjaardag werd verteld; 11 maart. Nadat het verteld is werd ik helaas nog niet begrepen. Ik kreeg zelfs van mijn techniekdocent een 1 voor een houten bakje dat wij in elkaar moesten zetten. Dat kan ik gewoon echt niet door mijn NLD. Jammer genoeg wilde en kon meneer dat niet begrijpen.

Gelukkig kreeg ik op die school wel een hele aardige orthopedagoge waar ik altijd bij terecht kon en die mij ook uiteindelijk naar het speciaal onderwijs heeft doorverwezen. Sowieso was die school ook helemaal niks voor mij; ik ben veel te theoretisch ingesteld. Nu vraag je je misschien af: ‘Maar Eva, waarom heb je in vredesnaam dan voor die school gekozen?’ Goede vraag: een oud-‘vriendin’ van mij op de basisschool heeft mij simpelweg iets teveel beïnvloed. Heel dom, maar uiteindelijk ben ik wel op de juiste plek terechtgekomen.

Vanaf de tweede klas heb ik dus op het VSO (voortgezet speciaal onderwijs) in Doetinchem gezeten. Het eerste jaar daar verliep ook niet fantastisch: ik zat alleen maar met jongens in de klas. Later dat jaar kwamen er wel twee meisjes bij, maar die waren allebei niet mijn type. De één was te stil en de ander was te luidruchtig voor mij. Het is mijn mentor die mij als het ware het jaar doorheen heeft gesleept. Precies hetzelfde wat ik nu eigenlijk heb!

Natuurlijk heb ik wel wat contacten opgedaan buiten mijn klas dat jaar. Met één van hen heb ik in de derde én vierde klas gezeten en is nu nog steeds één van mijn beste vriendinnen. Ik mocht met haar klas in de tweede ook mee gymmen waar ik echt heel blij mee was. In de derde klas moesten we naar het ‘grote’ gebouw en verlieten we het kleine gebouwtje. Ik moest mijn mentor dus ook achterlaten en daar had ik in het begin erg veel moeite mee.

Gelukkig had ik wel een redelijk leuke klas in de derde en vierde en daar heb ik ook weer nieuwe mensen leren kennen van andere locaties. Met een aantal heb ik nog steeds regelmatig contact en een paar zijn ook vriendinnen en vrienden van mij geworden. Op persoonlijk vlak ging het helaas niet zo goed met mij. Ik durfde helemaal niks meer: niet naar buiten, niet naar het centrum, niet met het openbaar vervoer en ga zo maar door. Ik at mijn verdriet en frustraties weg met zakken vol snoep om me toch iets beter te voelen.

De oorzaak lag eigenlijk bij vervelende ervaringen met een groepje jongens op de basisschool en ook nog bij meisjes uit mijn klas in de eerste. Ik was telkens heel erg bang om ze tegen te komen en verstijfde dan ook letterlijk. Met jongens in het algemeen heb ik dat eigenlijk sowieso wel altijd gehad en nu nog steeds.

Afbeeldingsresultaat voor sociale angst

Ik moest in therapie (cognitieve gedragstheorie) bij een psycholoog waar een gegeneraliseerde angststoornis werd vastgesteld. Ik heb dit een tijdje gevolgd, maar helaas hielp dit onvoldoende. Ook heb ik nog EMDR geprobeerd, maar ook dit leverde niks op. Vervolgens ben ik doorverwezen naar een psychiater waar ik medicatie kreeg voorgeschreven. Eerst begon ik met pillen en daarna kreeg ik druppels, omdat dat makkelijker is als ik straks weer ga afbouwen zeg maar. En het hielp!

Het was een tijdje zoeken naar de juiste dosis; in de derde zat ik bijvoorbeeld nog op een te hoge dosis en dat was te merken in de klas. Ik was heel irritant volgens een vriendin en een paar anderen uit mijn klas. Dus daarna ben ik weer wat gaan minderen en toen was ik weer de oude Eva. Zoals jullie weten slik ik nu nog steeds medicatie en volgens mijn psychiater is het nu nog te vroeg om ermee te stoppen, dus blijf ik het voorlopig nog wel even doorslikken en daar heb ik wel vrede mee. Zo lang het mij helpt en ik er nog niet klaar voor ben vind ik dat prima. Natuurlijk wil ik er niet mijn hele leven van afhankelijk zijn, dus op een gegeven moment moet ik wel ermee stoppen en het is ook zeker geen wondermiddel.

Naast de medicatie die ik slik heb ik ook bijna een jaar een hele lieve coach gehad. Deze coach hielp mij om erop uit te gaan en dingen te ondernemen. Hier heb ik absoluut ook heel veel aan gehad en door haar durfde ik ook weer naar buiten. Ik vind het nog steeds wel lastig om alleen naar de winkel te gaan, maar ik doe het toch. Vanuit de organisatie waar zij voor werkt organiseren ze ook altijd hele leuke activiteiten in de vakanties voor kinderen met autisme en ik ging heel soms ook mee. Daar heb ik ook een meisje leren kennen die een vriendin van mij is geworden. Sowieso hebben al mijn vriendinnen een ‘streepjescode’ wat echt superfijn is, omdat ze mij heel goed begrijpen.

Ik durf nu wel te zeggen dat ik helemaal angststoornisvrij ben. Natuurlijk blijven dingen lastig, maar dat komt door mijn labeltjes en doordat ik nu ook gewoon in de puberteit zit. Dat is helaas een hele lastige fase waar je op zoek bent naar jezelf, jezelf vaak tegenkomt en je hormonen je vaak in de weg zitten. Maar al met al moet ik gewoon een manier voor mezelf vinden om ermee om te gaan en ik ben ervan uit overtuigd dat dat mij gaat lukken.

Afbeeldingsresultaat voor quotes doorzetten

Misschien moet ik er wat harder voor werken, maar uiteindelijk kom ik er wel op mijn eigen manier!

See you soon!

Love,

Eef

Hoi! Ik ben Eva, 17 jaar oud en sinds augustus 2018 een trotse eerstejaars mediaredactie student. Er is nog iets 'bijzonders' aan mij: ik heb namelijk autisme en NLD, dit zijn twee onzichtbare 'labels' die je dus niet direct aan mij kunt zien. Op mijn blog livewithlabels.nl wil ik laten zien hoe het is om te leven met autisme en NLD, mensen en lotgenoten inspireren met mijn verhaal en zorgen voor meer bekendheid, openheid en begrip in de samenleving dat er op zich wel is, maar nog meer kan worden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *