Mijn extreme angst voor vuur.

Categorieën 2019,Angst,Autisme,Leven,Over mij,Persoonlijk,Privé2 opmerking

Oké, ik moet wat bekennen: ik ben echt doodsbang voor vuur en alles daaromheen (dus ook brand). Officieel heet dit arsonfobie. De oorzaak van deze angst ligt bij mij vooral in groep vier. Toen was ik 8 jaar oud en hadden we een brandoefening, wat van tevoren helemaal niet aan ons werd verteld. Er kwam rook uit het knutsel-hok en het brandalarm ging snerpend hard af. Als kind wist ik natuurlijk helemaal niet wat dit allemaal was, dus deze gebeurtenis heeft erg veel indruk op mij gemaakt.

Dit heeft ervoor gezorgd dat ik nu nog steeds heel erg bang ben voor kaarsen, het gasfornuis en ga zo maar door. Ik zou er erg graag van af willen, maar ik heb geen zin om weer een één of andere therapie te volgen want die heb ik al veel te vaak gevolgd in mijn leven.

Mensen met autisme zoals ik hebben vaak veel last van angsten, doordat wij informatie gefragmenteerd verwerken en dan is het erg lastig om (enge) dingen in de context te plaatsen. Hierdoor hebben wij vaker irreële angsten en zijn deze angsten voor ons vaak heftiger en lastiger te relativeren.

Een korte post dit keer, omdat ik momenteel even heel weinig inspiratie heb en dus geen idee heb waar ik over moet schrijven. Sorry!

Wat is jullie grootste angst en volgen of hebben jullie hiervoor therapie gevolgd? Ik ben benieuwd! Laat het mij weten in de reacties hieronder.

Love,

Eef

Hoi! Ik ben Eva, 17 jaar oud en sinds augustus 2018 een trotse eerstejaars mediaredactie student. Er is nog iets 'bijzonders' aan mij: ik heb namelijk autisme en NLD, dit zijn twee onzichtbare 'labels' die je dus niet direct aan mij kunt zien. Op mijn blog livewithlabels.nl wil ik laten zien hoe het is om te leven met autisme en NLD, mensen en lotgenoten inspireren met mijn verhaal en zorgen voor meer bekendheid, openheid en begrip in de samenleving dat er op zich wel is, maar nog meer kan worden!

2 gedachten op & ldquo;Mijn extreme angst voor vuur.

  1. ik ben bang voor water, nee niet uit de kraan of douche, maar un een zwembad. zodra de bodem weg valt onder mijn voeten raak ik in paniek. de oorzaak is dat ik als kind veel oorontstekingen had en deze niet nat mochten worden dus zodra deze nat werden raakte ik in paniek. als klap op de vuurpijl werd ik tijdens zwemles in het water gegooid en verzoop bijna, want zo deden ze dat vroeger. helaas zal sit nooit meer goedkomen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *