Gerelateerde afbeelding

In eerste instantie bleek het een huisarts in opleiding te zijn, terwijl de doktersassistente vanochtend tegen mijn pa had gezegd dat het gewoon een huisarts is. De huisarts die zowat mijn hele levensverhaal kent was er uitgerekend vandaag niet, dus dat was ook niet zo handig.

Van tevoren was ik weer heel erg zenuwachtig, omdat ik voor de eerste keer zonder mijn ouders naar de huisarts ging (zo vaak kom ik er gelukkig niet). Het liep ook nog iets van twintig minuten uit, maar goed dat vond ik ook niet heel verrassend. Maar de huisarts bood haar excuses er ook niet voor aan en dat vond ik niet zo vriendelijk.

De huisarts stelde voor om mijn eenzaam- en somberheid aan te pakken met een bijbaantje, maar daar heb ik niks aan omdat ik (hoe pijnlijk ook) eerst aan mezelf moet werken. Ik vind het ook vreselijk om over mezelf te praten, dus ik moest constant huilen. Nu moet ik over een maand terugkomen om te kijken hoe het dan gaat, maar dan ga ik in ieder geval zeker niet meer met haar afspreken.

Donderdag heb ik weer een afspraak gemaakt bij mijn psychiater, dus dat ga ik nu maar afwachten. Wie weet helpt een hogere dosis of wat anders:).

Vrijdag heb ik in ieder geval wat afleiding, omdat ik dan naar de film Vals ga met Delyse (klasgenoot van mij). Nu al zin in!

Ik houd jullie op de hoogte, het komt wel weer goed.

Love,

Eef

Hoi! Ik ben Eva, 17 jaar oud en sinds augustus 2018 een trotse eerstejaars mediaredactie student. Er is nog iets 'bijzonders' aan mij: ik heb namelijk autisme en NLD, dit zijn twee onzichtbare 'labels' die je dus niet direct aan mij kunt zien. Op mijn blog livewithlabels.nl wil ik laten zien hoe het is om te leven met autisme en NLD, mensen en lotgenoten inspireren met mijn verhaal en zorgen voor meer bekendheid, openheid en begrip in de samenleving dat er op zich wel is, maar nog meer kan worden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *